Lieve familie

Toen ik enkele dagen geleden het bericht van Ludo Van den Eyndens heengaan naar de redactie van De Standaard doorstuurde, dacht ik een wit blad, leeg als een wolkeloze hemel terug te krijgen. Laat staan dat ik dacht een beter beeld van hem te krijgen. Zelf kende ik Ludo slechts van naam: van zijn gerenommeerde stijlboek met die andere Ludo, en als een van mijn voorgangers-chefs eindredactie.

Maar wit en wolkeloos bleef mijn mailbox niet: “Ik ben nog een van die onverlaten die zijn opleiding bij Ludo heeft gekregen. Een keurige heer met vinnige oogjes en een monkellach”, “vriendelijk en bescheiden als steeds”, “lieve mens” … ik kreeg antwoorden, die zelfs een fris gepensioneerde niet altijd vergund zijn. Dat wil wat zeggen. Gefascineerd belde ik oud-collega Ludo Permentier op, oud-taaladviseur en de man die door jullie vader, broer en grootvader als zijn opvolger werd aangeduid.

Ludo Permentier vervolledigde gretig het beeld dat ik stilaan van jullie Ludo aan het krijgen was: een man die zelden zonder pijp verscheen – de hele redactie walmde toen van de pijptabak –, die zich – hoewel gehuwd – als priester-arbeider zag en op zijn manier apostolisch werk verrichte, niet in de koolmijnen of in de staalfabrieken, maar zowaar in zijn functie van chef eindredactie, verslaggever ‘geloof’ en nieuwelingencoach op onze krant. “Hij was het type dat paste bij De Standaard van toen. Hij was een van die wijze mannen, een beetje afstandelijk tegenover het nieuws, die menig nieuwsfeit met een natuurlijke autoriteit afserveerden als ‘niet belangrijk’, die heel gewetensvol waren en zich voor geen enkele kar lieten spannen, die echte, relevante kwaliteitsjournalistiek wilden plegen, die lezers niet voor zich wilden winnen door populistisch te zijn, ja, die een beetje elitair waren”, vertelt Permentier.

Maar dat elitaire nam in het geval van jullie Ludo niet weg dat hij – erg geïnteresseerd als hij was in sport – ook “heel volks kon zijn”, en door collega’s unaniem als “ongelofelijk beminnelijk” ervaren werd – “hij heeft nooit met een asbak naar andermans hoofd gegooid, wat toen al eens gebeurde”. Hij werd gezien als “een aangename, goedlachse man”, die zich niet liet opjagen door de waan van de dag: “Waar ze zich nu druk om maken, zijn ze volgende week alweer vergeten”. Vele collega’s wisten dat ze terecht konden bij Ludo als ze zich niet goed voelden. Ze vonden in hem “een soort vaderfiguur”, “een moreel kompas”, “een baken van rust”.

Lieve familie, de waarden waarvoor jullie vader, broer en grootvader stond, willen wij met onze krant nog steeds hoog houden, zowel binnen als buiten de redactiemuren.

Wij wensen jullie veel sterkte met zijn heengaan.

Namens de hoofdredactie en de collega’s van De Standaard,

Astrid Houthuys
(Chef eindredactie)

Ik leerde Ludo kennen toen ik in 1994 op de redactie van Het Nieuwsblad begon te werken. Hij was een fijne en zachte leermeester, die de redacteurs dwong om na te denken over elk woord dat ze schreven.
Hij deed dat met een knipoog en een vaderlijk schouderklopje. Ik heb veel van hem geleerd, niet alleen op taalvlak, ook als mens.
Toen ik trouwde, complimenteerde hij me na de plechtigheid met de teksten die we gekozen hadden. Het raakte me dat hij opmerkte dat we die inderdaad met zorg hadden uitgezocht.
Veel moed voor de familie.

Met veel respect en veel warmte denk ik terug aan Ludo, aan de manier waarop hij mij als nieuwe journalist destijds ontving bij De Standaard, aan zijn stijlgids, aan de momenten waarop onze paden elkaar kruisten op de redactie. Ik ben er zeker van dat hij op dezelfde manier veel levens heeft geraakt. Mijn oprechte deelneming voor de familie.

Ludo was op de redactie van De Standaard redelijk beroemd om zijn fiches met telkens 10 taaltips. De gedroomde, warme leermeester voor een beginnende snaak als ik.
Veel sterkte aan de familie

Alleen maar mooie en warme herinneringen. Wat een uitstekende leermeester, wat een prachtmens

Heb Ludo gekend als chef. Een innemende persoonlijkheid. Streng, meer rechtvaardig en steeds met een kwinkslag. Sterkte aan de familie en vooral voor zijn dochter waarover hij steeds met veel liefde sprak.

Ludo maakte me wegwijs op de redactie en begeleidde me bij mijn job als eindredacteur. Ik ben dankbaar dat ik hem heb gekend en denk nog geregeld aan hem. Een prachtmens!
Ik wens de familie veel sterkte en hoop dat de mooie herinneringen het verdriet verzachten.

Ludo was de taal- en stijlvirtuoos die, samen met die ander Ludo, ons allen in die richting deed groeien. Hij was een van de meest aimabele en innemende mensen op de redactie en als dusdanig, zoals Firmin beschrijft, een baken van rust in de redactie die altijd lijkt op een nerveus wespennest. Vaarwel monument Ludo! Sterkte aan de familie.

Voor mij als fotojournalist was Ludo een baken van rust op de redactie (De Standaard) met voor iedereen een zacht woord en woord had voor hem een grote betekenis. Later leerde ik hem nog beter kennen omdat hij nog vele jaren, zoals ik, actief was in het weekblad Tertio en met een kleine groep werken leer je elkaar wel “nog” beter kennen.
Met Ludo was dit een groot voordeel. Het ga je goed Ludo.

Ik heb veel geleerd van mijn naamgenoot. Daar ben ik zeer dankbaar voor. Ik wens de familie veel sterkte.